wort dictionary

aufzwingen

transitiv

۱. (چیزی را به کسی) تحمیل کردن؛ بزور دادن به؛ وارد کردن، واداشتن به

tr. jmdm. etwas aufzwingen (Willen, Vertrag usw.); [*][hat]

Beispiele:

به کاری تن(در)‌ دادن

sich etwas aufzwingen lassen

غذا را بزور به بچه نده

zwing dem Kind das Essen nicht auf!

مسوولیت مرا وادار کرد که راه حل دیگری انتخاب کنم

die Verantwortung zwang mir einen anderen Weg auf

۲. (خواه و ناخواه) پیش آمدن/ مطرح شدن برای، (بناچار) به ذهن کسی رسیدن/ خطور کردن

sich jmdm. aufzwingen (Gedanke usw.)