entkommen
intransitiv۱. گریختن، فرارکردن، موفق بهفرار شدن؛ پا بهفرار گذاشتن؛ [نیز:] متواریشدن
(entfliehen); [ist]
مثال ها:
از زندان گریختن
aus dem Gefängnis entkommen
توانست از دستِ/ از چنگِ کسانی که تعقیبش میکردند بگریزد
er konnte seinen Verfolgern entkommen
دزد از دست پلیس در رفته است
der Dieb ist der Polizei entkommen
۲. در امان ماندن از، نجات/ رهایییافتن از؛ [از خطر] جستن
Dat. (einer Gefahr usw.); [ist]