wort dictionary

taub

Adjektiv

۱. کر، ناشنوا

nicht hören könnend

Beispiele:

خود را به کری زدن؛ [نیز:] خود را به نشنیدن زدن/ به آن راه زدن

sich taub stellen

کر مادرزاد بود

taub geboren sein

مگر کری؟، مگر گوشت کر است؟

bist du denn taub?

از یک گوش کر بودن

auf einem Ohr taub sein

Wendungen:

یاسین به گوش خر خواندن

tauben Ohren predigen

اعتنایی نکردن به، حرفی را از این گوش گرفتن و از آن گوش (به) در کردن، گوش کسی بدهکار چیزی نبودن

taub sein gegen

۲. کرخت، کرخ، بی حس؛ لمس

Körperteil

۳. پوک، خالی (گردو)

Nuss, Ähre usw.

Wendungen:

سنگ بدون کانه

taubes Gestein

Grammatik

POSITIVtaub
KOMPARATIVtauber
SUPERLATIVam taubsten