knallen
schwaches Verb۱. شترق صدا کردن، دنگی صدا کردن، ترقی صدا کردن، بامبی/ گرومبی صدا کردن، صدای (انفجار، شلاق) دادن، ترق تروق کردن
[hat]; itr. (Peitsche; Tür usw.)
Beispiele:
ناگهان چیزی ترقی صدا کرد؛ ناگهان صدای تیر بلند شد
plötzlich knallte es
شلاق خود را شترق صدا دادن/ به صدا درآوردن
mit der Peitsche knallen
۲. پرت کردن؛ کوبیدن، زدن
[hat]; tr.; (werfen, hauen)
Wendungen:
کشیده خوردن
eine geknallt kriegen
یکی خواباند/ گذاشت توی گوشش
er knallte ihm eine
توی گوش کسی زدن
jdm. eine knallen
۳. (محکم به جایی) خوردن
[ist]; itr.; knallen gegen (prallen)
۴. دنگی بسته شدن
[ist]; itr.; schließen
۵. خیلی داغ بودن، بدجوری سوزاندن، تابیدن (مستقیم و سوزان آفتاب)
[hat]; itr.; Sonne
۶. ترکیدن
[ist]