nachweisbar
Adjektiv۱. اثبات پذیر، اثبات شدنی، قابل اثبات؛ [نیز:] آشکار، معلوم، عیان، قابل تشخیص؛ [شیمی:] آشکارپذیر
Grammatik
| POSITIV | nachweisbar |
| KOMPARATIV | nachweisbarer |
| SUPERLATIV | am nachweisbarsten |
۱. اثبات پذیر، اثبات شدنی، قابل اثبات؛ [نیز:] آشکار، معلوم، عیان، قابل تشخیص؛ [شیمی:] آشکارپذیر
| POSITIV | nachweisbar |
| KOMPARATIV | nachweisbarer |
| SUPERLATIV | am nachweisbarsten |