wort dictionary

erklingen

intransitiv

۱. (صدای/ طنینِ چیزی) به‌گوش‌رسیدن، صدای چیزی بلندشدن؛ به‌صدادرآمدن

(ertönen); [ist]

۲. (چیزی را) به‌صدادرآوردن

(etwas) erklingen lassen (Gläser usw.); [ist]

۳. خواندن، سردادن

erklingen lassen (Lied usw.); [ist]