wort dictionary

entreißen

transitiv

۱. به زور (از دست) گرفتن؛ از دست کسی ربودن

[hat]

Beispiele:

چیزی را از دستِ کسی قاپیدن/ قاپ‌زدن

jmdm. etwas entreißen

۲. کسی را از (چنگالِ) مرگ، از میانِ شعله‌های آتش رهانیدن/ نجات‌دادن

jmdn. dem Tode/ den Flammen usw. entreißen; [hat]