beben
intransitiv۱. (بشدت) لرزیدن، به لرزه در آمدن، مرتعش شدن
Haus, Erde usw.; [hat]
مثال ها:
زلزله آمد
die Erde bebte
۲. لرزیدن، به خود لرزیدن، به لرزه افتاده؛ مرتعش شدن
Person usw.; [hat]
مثال ها:
رساپا (به خود ) لرزیدن، لرزه به اندام کسی افتادن
am ganzen Leib beben
زانوهایم بشدت می لرزید
die Knie bebten mir
با صدایی لرزان/ مرتعش
mit bebender Stimme
از کسی ترسیدن
vor jdm. beben
از سرما لرزیدن
vor Kälte beben
از خشم می لرزید
er bebte vor Wut