wort dictionary

aufbegehren

intransitiv

۱. مخالفت ورزیدن (با)، اعتراض کردن (به)

aufbegehren gegen (protestieren); [*][hat]

۲. به ستیز برخاستن با؛ قد علم کردن علیه، قیام/ طغیان کردن علیه، برخاستن علیه شوریدن بر

aufbegehren gegen (sich wehren); [*][hat]